wrapper

Ανακοινωθέντα Σεβασμιωτάτου

Η Ι.Μητρόπολη Πειραιώς τιμά την Εθνική Παλιγγενεσία με αποκαλυπτήρια ανδριάντος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Ὁ Κωνσταντῖνος Ἑνδέκατος (ΙΑ΄) Δραγάτσης Παλαιολόγος ἦταν ὁ τελευταῖος ἄξιος κρῖκος μιᾶς χρυσῆς ἁλυσίδας Βυζαντινῶν αὐτο-κρατόρων, μιᾶς αὐτοκρατορίας, πού διάνυσε ὑπερχιλιετῆ πορεία (330-1453) μέ πρῶτο τόν Ἅγιο Βασιλέα καί Ἰσαπόστολο Κωνσταντῖνο τόν Μέγα, τόν κτίτορα τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Βασιλῖδος τῶν Πόλεων, τῆς ψυχῆς τοῦ Γένους μας. Στό αἴτημα τοῦ ἀλλοπίστου κατακτητοῦ Μωάμεθ τοῦ Πορθητοῦ νά παραδώση εἰρηνικά τήν Πόλι, τό σύμβολο τοῦ Βυζαντίου καί τοῦ Ρωμαίϊκου Πολιτισμοῦ, ἀπάντησε στερρῶς μέ ἀποφασιστικότητα καί τόλμη «Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν» (Τό νά σοῦ παραδώσω τήν Πόλη οὔτε δικό μου δικαίωμα εἶναι οὔτε κανενός ἄλλου ἀπό τούς κατοίκους της· γιατί ὅλοι μέ μιᾶ ψυχή προτιμοῦμε νά πεθάνουμε μέ τή θέλησή μας {παρά νά σοῦ τήν παραδόσουμε} καί δέν ὑπολογίζουμε τή ζωή μας). Μέ τήν ἀπάντησή του αὐτή, ἐξέφρασε ὅλο τό ἡρωϊκό πνεῦμα τῆς παραδόσεώς μας, τό φρόνημα τοῦ συναγωνιζομένου λαοῦ καί τόν ἀγώνα, τό αἷμα καί τίς θυσίες, πού θά ἀπαιτηθοῦν στήν συνέχεια γιά τήν ἐπιβίωση μέσα στήν σκλαβιά τοῦ δούλου Γένους. Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος κατέστη ἐθνικό καί πανανθρώπινο σύμβολο, ὡς Πρωτομάρτυς μιᾶς νέας ἐποποιΐας, ἀνυποχώρητος στήν προσπάθεια καταλύσεως τῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος καί ὑπερασπιστής τῆς Πόλεως-Συμβόλου. Ὁ τελευταῖος αὐτοκράτορας ἐκπροσωπεῖ τήν αἱματηρή θυσία, τό καθῆκον, τό χρέος καί τό ἀνυποχώρητο ἕως θανάτου σθένος γιά τήν προάσπιση τῶν ζωπύρων καί τῆς ἐθνικῆς μας ἐπιβιώσεως. Ἀποτελεῖ ἄξια συνέχεια στήν διιστορική πορεία θυσιῶν γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς γῆς μας καί τῆς ἱστορίας της καί τοποθετεῖται δίπλα σέ μεγάλες μορφές προγόνων μας ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἀλλά καί ἐπιγόνων του, ὅπως τούς ἀθλοφόρους νεομάρτυρες. Ὡς πρόσωπο σύμβολο ἐκπροσωπεῖ καί τίς 32.000 σφαγιασθέντων μαζί μέ αὐτόν, στήν ὑπεράσπιση τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Συνάντησε τόν θάνατο μαχόμενος στά τείχη τῆς Πόλεως κατά τῶν ἀλλοπίστων αἰμοβόρων καί βαρβάρων κατακτητῶν  Ὀθωμανῶν Τούρκων καί ἔτσι ἀναδείχθηκε σέ θρυλική μορφή τῆς λαϊκῆς μας παραδόσεως πού προεικονίζει τούς μάρτυρες καί ἥρωες τῆς Παλιγγενεσίας μας. Σᾶς προσκαλοῦμε ὅλους στά ἀποκαλυπτήρια τοῦ ἀνδριάντος του, δωρεά τοῦ Ἐμπορικοῦ καί Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Πειραιῶς πού θά γίνουν στόν αὔλειο χῶρο τοῦ πανηγυρίζοντος Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Πειραιῶς τήν 11η πρωϊνή τῆς Δευτέρας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος 8 Ἰουνίου ἐ.ἔ. παρουσίᾳ τῶν ἀρχῶν τῆς πόλεως.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Διαβάστε περισσότερα

Τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κυρού Καλλινίκου.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 27 Μαρτίου 2020

ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟΣ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΔΕΗΣΙΣ ΥΠΕΡ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ

ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΥΡΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ

 

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς ἀναγγέλει ὅτι τήν Ε΄ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν, 5 Ἀπριλίου ἐ.ἔ., εἰς τόν  Ἱερόν Καθεδρικόν Ναόν Παναγίας Τριάδος Πειραιῶς θά τελεσθῇ, κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, τό τεσσαρακονθήμερον Μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ Μακαριστοῦ καί Ἀοιδίμου Μητροπολίτου πρώην Πειραιῶς Κυροῦ Καλλινίκου.  

Ο Καθεδρικός Ἱερός Ναός τῆς Παναγίας Τριάδος λειτουργεῖ κατά τάς διατάξεις τῆς κειμένης νομοθεσίας εἰς τά πλαίσια τῶν μέτρων ἀντιμετωπίσεως τῆς πανδημίας.

Ὁ Μακαριστός Γέροντας ἀπό τήν γενέτειρά του τό Βαρθολομιό Ἠλείας, μετέπειτα τήν Ἱερά Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων καί ὡς τήν Ἱερά Συνοδική Μονή Παναγίας Χρυσοπηγῆς διῆλθε ὡς δίκαιος ἀνήρ, ἀκάματος διάκονος καί θερμότατος κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅταν δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου «ἐτέθη ὁ λύχνος ἐπί τήν λυχνία». Ἐξελέγη τιτουλάριος Μητροπολίτης Ρωγῶν καί ἀργότερα Μητροπολίτης Πειραιῶς γιά νά πορευθεῖ κατά τήν Σοφία Σολομῶντος «δίκαιος δέ ἐάν φθάση τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται· γῆρας γάρ τίμιον οὐ τό πολυχρόνιον οὐδέ ἀριθμῶ ἐτῶν μεμέτρηται· πολιά δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καί ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος». (Σοφ. Σολ. 4, 8-9).

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Καλλίνικος ἦταν θεοσεβής, ἱεροπρεπής, μέ ἐκκλησιαστικό φρόνημα, εὐλαβής, ἀξιοπρεπῶς σοβαρός, ἁπλός, μειλίχιος, εὐπροσήγορος, θερμουργός ἀγωνιστής, παραδοσιακός καί συνάμα πρωτοπόρος, μεθοδικός, ἀκούραστος καί συνεπής. Ἐπέδειξε ἀγαστή συνεργασία μέ τούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως, πού διεποίμανε καί τούς περιποιοῦσε τήν δέουσα τιμή. Οἱ διοικητικές του ἱκανότητες καί ἡ ἀκτινοβολία τῆς παρουσίας του, κατά τήν πολυχρόνιο καί εὐδόκιμο ὑπηρεσία του ὡς Ποιμενάρχου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας βοήθησαν καί εὐεργέτησαν πλῆθος ψυχῶν. Κύριο μέλημά του ἦταν ὁ θεολογικός λόγος καί ἡ Νεότητα. Στεκόταν γιά ὅλους καί πρός ὅλους μέ ἀγῶνα καί ἀγωνία ὡς πνευματικός Πατέρας. Γιά μικρούς καί μεγάλους, μαθητές καί διδασκάλους, περιωνύμους καί ἀσήμους κατά κόσμον, μορφωμένους καί ἁπλοϊκούς, πλουσίους καί πτωχούς, ἰσχυρούς καί ἀδυνάτους.

«Ἀγωνιῶ», συνήθιζε νά λέγει ὁ μακαριστός Ἱεράρχης αἰσθανόμενος τήν πατερική εὐθύνη γιά τούς ἱερεῖς καί τό ποίμνιό του, γιά ὅλη τήν Ἐκκλησία ἡ ὁποία φανερῶς πολεμεῖται καί ἀφανῶς διώκεται.

Ἡ ἐπῳδός του ἦταν: «Ἐλπίζω».  Αὐτή ἡ ἐλπίδα του δέν ἦταν θεωρητική. Φρόντιζε νά πραγματώνεται ἐν ἔργῳ. «Κάθε φορά πού μιλᾶμε γιά Ἐκκλησία» γράφει στό βιβλίο του μέ τίτλο «Ἡ Ὀρθόδοξη ζωή στήν πράξη», «αὐτονόητα κάνουμε θεολογία, καί ταυτόχρονα μεταπηδοῦμε ἀπό τήν ἱστορία στήν αἰωνιότητα». Ἡ ἐκκλησιολογία καί ἡ ἐσχατολογία ἦταν οἱ διαστάσεις τῆς πνευματικότητος καί τοῦ ἔργου του, πού γιά περίπου ἕνα τρίτο του αἰῶνος ἔγιναν οἱ πύλες διά τῶν ὁποίων ὁ Μακαριστός Ἱεράρχης προσήγαγε στό Κύριο ὑγιῆ πνευματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀνέδειξε ὡς μέντωρ καί ποδηγέτης πλειάδα σεπτῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, νέους κληρικούς, καλλιέργησε μοναχικές κλίσεις, ἐνέπνευσε πιστούς ἀνθρώπους, δημιούργησε μέ τούς ἐκλεκτούς συνεργάτες του, τό πλουσιότατο εὐαγές ποιμαντικό ἔργο, τό ὁποῖο περιελάμβανε τόν πρωτοπόρο Ραδιοφωνικό σταθμό «Πειραϊκή Ἐκκλησία», τό ὁμώνυμο Περιοδικό, τίς Νεανικές Κατασκηνώσεις, τά Κατηχητικά Σχολεῖα, τά Ἐνοριακά Πνευματικά Κέντρα, τά Ἐκπαιδευτήρια τῆς νέας γενιᾶς, τίς Σχολές Ἐκκλησιαστικῶν Τεχνῶν, τά συσσίτια καί πλῆθος ἄλλων. Ἡ ὀρθόδοξη θεολογία τήν ὁποία ὑπηρετοῦσε ὡς συγγραφέας, ὡς κήρυκας τοῦ Θείου Λόγου καί ὡς Ποιμενάρχης διαπότιζε τό ἔργο του καί ὁραματιζόμενος τό μέλλον προσέβλεπε σέ ἕνα ἄνοιγμα πρός «τόν σημερινό κόσμο καί τόν ἄνθρωπο πού διψᾶ», ὅπως ἔλεγε. Πάντοτε δέ πρόσθετε: «Ὅλα ἦταν εὐλογία Θεοῦ». Αὐτήν τήν εὐλογία κατέλιπε ὁ Μακαριστός πρώην Ποιμενάρχης μας κυρός Καλλίνικος, σημαντική παρακαταθήκη σέ ὅλους μας καί αὐτήν αὐξάνουμε ὡς ὠφέλεια ψυχική του πομνίου τῆς καθ΄ ἠμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς.

ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ τοῦ Μακαριστοῦ καί Ἀοιδίμου Μητροπολίτου πρώην Πειραιῶς καί Φαλήρου αἰωνία ἡ μνήμη!  

  ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Διαβάστε περισσότερα

Σωτηριολογικές παράμετροι της επιδημίας του κορωνοϊού. Ανακοινωθέν της Ι.Μ.Π.

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 26 Μαρτίου 2020

ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

 

Το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, ο Αδάμ και η Εύα, όπως μας πληροφορεί το βιβλίο της Γενέσεως, πλάσθηκε από τον Θεό τελευταίο από όλα τα δημιουργήματα του Θεού, ως η κορωνίδα της δημιουργίας, ευρισκόμενο στο μεταίχμιο μεταξύ ορατής και νοητής κτίσεως, μετέχον τόσο του νοητού όσον και του αισθητού κόσμου. Πλάσθηκε κατ’ εικόνα Θεού, με προορισμό να φθάσει στο καθ’ ομοίωσιν, να αναχθεί δηλαδή στην κατά χάριν θέωση και να γίνει μέτοχος της θείας μακαριότητας, με τη δική του ελεύθερη επιλογή και προ πάντων με την πλήρη και τελεία υπακοή του στο θέλημα του Θεού, ως απαραίτητος όρος εξαρτήσεώς του από τον Θεόν. Όμως η παρακοή του στην συγκεκριμένη εντολή του Θεού ανέτρεψε, (ευτυχώς όχι ανεπανόρθωτα), αυτή τη δυνατότητα του αρχικού του προορισμού και τον οδήγησε στην τραγωδία της πτώσεως, στην τραγωδία της φθοράς και του θανάτου: «Επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου· εν λύπαις φαγή αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου·  ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι, και φαγή τον χόρτον του αγρού. εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγή τον άρτον σου, έως του αποστρέψαι σε εις γην, εξ’ ης ελήφθης, ότι γη ει και εις γην απελεύση» (Γεν.3,16-20). Αψευδής μάρτυρας αυτής της δικαίας, αλλά και φιλάνθρωπης αποφάσεως του Θεού, η ανθρώπινη ιστορία, η οποία είναι μεστή ωδίνων, πόνου, φθοράς και ασθενειών, οι οποίες τον οδηγούν στον πικρό θάνατο.

Αυτές τις ημέρες η ανθρωπότητα ολόκληρη βιώνει έναν τρομακτικό εφιάλτη, μια μεγάλη και φοβερή επιδημία παγκοσμίων διαστάσεων, την λοιμώδη νόσο του κορωνοϊού, ενός φοβερού και επικίνδυνου ιού, με ταχύτατο και ύπουλο τρόπο μεταδόσεως, με μεγάλη λοιμογόνο δύναμη και ανυπολόγιστες καταστρεπτικές συνέπειες σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και οικονομικές. Ξεκίνησε από την πόλη Γιουχάν της μακρινής και πολυάνθρωπης Κίνας από ζωονόσο που μεταλλάχθηκε σε ανθρωπονόσο και εξαπλώθηκε με καταπληκτική ταχύτητα σε όλο τον κόσμο, μολύνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και στέλνοντας στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες. Μόνο στη γειτονική μας χώρα, την Ιταλία, έχουν χάσει τη ζωή τους περίπου 7.000 άνθρωποι μέχρι στιγμής, ενώ έχουν μολυνθεί δεκάδες χιλιάδες, με το ρυθμό των θανάτων να αυξάνει κατά γεωμετρική πρόοδο. Όπως αναφέρουν οι ειδικοί, κάθε τρία λεπτά πεθαίνει και ένας ιταλός, ενώ η ιταλική κυβέρνηση δεν προλαβαίνει να κατασκευάζει  φέρετρα και δεν  έχει μνήματα να θάψει τους πεθαμένους. Η κατάσταση στα νοσοκομεία και στις μονάδες εντατικής θεραπείας είναι απερίγραπτα τραγική. Υπάρχει ένας υπερκορεσμός ασθενών σε συνδυασμό με ανεπάρκεια ιατρικού, νοσηλευτικού και βοηθητικού προσωπικού, ανεπάρκεια φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού. Οι κυβερνήσεις όλων των κρατών σήμαναν συναγερμό και εφάρμοσαν σκληρά προληπτικά μέτρα για την μείωση της μετάδοσης του φονικού ιού. Μέτρα σκληρά έλαβε και η ελληνική κυβέρνηση, κλείνοντας χώρους εργασίας και μαζικής ψυχαγωγίας και μαζί όλους τους χώρους λατρείας, απαγορεύοντας ακόμη και την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, ένα γεγονός πρωτόγνωρο στα εκκλησιαστικά χρονικά. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα απαγορεύτηκε και η ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου, αβεβαιότητας και απελπισίας.   

Ο σύγχρονος άνθρωπος μέσα στην παραφροσύνη της επάρσεώς του, μεθυσμένος από τις καταπληκτικές αλματώδεις προόδους του τεχνολογικού του πολιτισμού, διεκήρυξε προ πολλού το «θάνατο του Θεού» και ανέβασε τον εαυτό του στη θέση Του. Αγνοώντας την κτιστή και πεπερασμένη του φύση, νόμισε ότι βρήκε το «σωματίδιο του Θεού» και ότι θα μπορούσε ως θεός να δημιουργήσει ανθρώπινα όντα, κάτι σαν ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, που θα έλυναν όλα τα παγκόσμια προβλήματα της ανθρωπότητας. Όμως ένας αόρατος ιός, μεγέθους μερικών εκατομμυριοστών του χιλιοστομέτρου, ήρθε να γκρεμίσει την ανθρώπινη έπαρση και να φανερώσει την ανθρώπινη αδυναμία και σμικρότητα. Να τον προσγειώσει στην πραγματικότητα και να τον απογυμνώσει από την ύβρη  της αλαζονείας του, η οποία τον εξομοίωσε με τους ανθρώπους της εποχής του πύργου της Βαβέλ. Οι υπερφίαλοι ισχυροί της γης γονάτισαν μπροστά στον αόρατο εχθρό και τρέμουν από φόβο. Κάποιοι ισχυροί ηγέτες μολύνθηκαν και απομονώθηκαν με τρόμο, για να μην έχουν την κατάληξη των τραγικών θυμάτων του ιού. Αλαφιασμένοι καταναλωτές αδειάζουν τα ράφια των καταστημάτων, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι έτσι μπορούν να επιβιώσουν από έναν ενδεχόμενο αποκλεισμό. Άλλοι έντρομοι παίρνουν προληπτικά διάφορα φάρμακα, προξενώντας βλάβες στον οργανισμό τους. Κάποιοι άλλοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη «θεά» επιστήμη, να βρει το αποτελεσματικό εμβόλιο.   

Βιώνοντας την θλίψη και την οδύνη όλων αυτών, των «αποκαλυπτικού» χαρακτήρος γεγονότων, εύλογα γεννώνται μέσα μας τα ερωτήματα: Γιατί άραγε επέτρεψε ο Θεός, να υποφέρει η ανθρωπότητα από αυτή τη φοβερή μάστιγα και να χάνουν τη ζωή τους χιλιάδες συνάνθρωποι μας; Γιατί δεν καταπαύει με ένα πρόσταγμά Του την εξάπλωση του ιού και τη φονική του δύναμη; Ποια είναι η βαθύτερη αιτία αυτού του κακού, αυτής της συμφοράς; Την απάντηση στα παρά πάνω ερωτήματα μας δίνουν οι άγιοι Πατέρες μας, οι οποίοι επισημαίνουν ότι η αρχική αιτία και η ρίζα όλων των κακών, των θλίψεων και των συμφορών είναι η αμαρτία και η αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό και το θέλημά Του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι «εάν το σπουδαιότερο νόσημα, αυτός ο θάνατος δηλαδή, έχει τη ρίζα και την αιτία του στην αμαρτία, πολύ περισσότερο τα περισσότερα από τα νοσήματα. Εκτός από αυτά στην αμαρτία οφείλεται και το ότι υποφέρουμε», (ΕΠΕ 10,222. PG 57,345). Οι πόλεμοι, οι σεισμοί, οι πλημμύρες, οι θεομηνίες, οι τυφώνες, οι φονικές επιδημίες κ.λ.π. από εκεί προέρχονται και επομένως δεν είναι αίτιος όλων αυτών των  κακών ο Θεός, αλλά ο άνθρωπος. Απλώς ο Θεός, ως άριστος παιδαγωγός, παραχωρεί να έρθουν όλα αυτά από πολλή φιλανθρωπία και αγάπη, για να οδηγήσει τον άνθρωπο στη μετάνοια και στη σωτηρία. Χρησιμοποιεί δηλαδή εν τη πανσοφία Του όλα αυτά τα κακά, που είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, για να γίνουν φάρμακα κατά της αμαρτίας. Ο μέγας Βασίλειος σε ομιλία του με τίτλο: «Ότι ουκ έστιν αίτιος των κακών ο Θεός», παρατηρεί μεταξύ άλλων τα εξής: «Οι αφανισμοί των πόλεων και οι σεισμοί και οι πλημμύρες και οι απώλειες των στρατευμάτων και τα ναυάγια και όλες οι πολυάνθρωπες καταστροφές, είτε από την γη, είτε από την θάλασσα, είτε από τον αέρα, είτε από την φωτιά, είτε από οποιαδήποτε αιτία, προκαλούνται, γίνονται, για τον σωφρονισμό αυτών που επιζούν. Διότι ο Θεός με δημόσιες μάστιγες σωφρονίζει την γενικευμένη κακία του λαού….Οι θάνατοι δε επέρχονται όταν συμπληρωθούν τα όρια της ζωής, που εξ’ αρχής για τον καθένα όρισε η δικαία κρίσις του Θεού, ο οποίος από μακρυά προβλέπει το συμφέρον για τον καθένα από μας», (ΕΠΕ. 7, 92-100).  

Ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος, ο οποίος έζησε τις φρικαλεότητες και των δύο παγκοσμίων πολέμων και εξορίσθηκε στα στρατόπεδα του Νταχάου από τους Ναζί, έγραφε χαρακτηριστικά για την καθολική αποστασία της Ευρώπης, (και γενικότερα της Δύσεως) και τον άθεο πολιτισμό της: «Οι αιρετικοί λαοί της εποχής μας έδωσαν εις τον Χριστόν και Κύριον την τελευταίαν θέσιν εις την τράπεζαν του κόσμου τούτου, ως εις έσχατον επαίτην, ενώ εις τας πρώτας θέσεις ετοποθέτησαν τους μεγάλους των άνδρας, τους πολιτικούς, τους λογοτέχνας, τους μυθοποιούς, τους επιστήμονας, τους κεφαλαιούχους, ακόμη και τους τουρίστας και τους ποδοσφαιριστάς... Ο Χριστός απεμακρύνθη από την Ευρώπην, όπως κάποτε από την χώραν των Γαδαρηνών, όταν οι Γαδαρηνοί το εζήτησαν. Μόλις όμως Αυτός έφυγεν, ήλθε ο πόλεμος, η οργή, ο τρόμος και η φρίκη, η κατάρρευσις και η καταστροφή. Επέστρεψεν εις την Ευρώπην ο προχριστιανικός βαρβαρισμός....μόνον που αυτός ήταν εκατό φορές φρικωδέστερος».

Αυτή η γενικευμένη αποστασία των ανθρώπων της εποχής που έζησε  ο άγιος Νικόλαος, μπορούμε να πούμε ότι επαναλαμβάνεται και στην εποχή μας, με αποτέλεσμα να βιώνουμε την φρίκη της πανδημίας του κορωνοϊού και πολλές άλλες παιδαγωγικές «επιφορές» που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Και από ότι φαίνεται θα έρθουν στο μέλλον και άλλα ακόμη μεγαλύτερα κακά, εξ’ αιτίας της αμετανοησίας και σκληροκαρδίας μας. Φυσικά η αποστασία δεν απουσιάζει και από την πατρίδα μας, η οποία, ενώ ευεργετήθηκε πολυμερώς και πολυτρόπως στη διάρκεια της ιστορίας της από τον Κύριο, την Παναγία και τους αγίους μας, εν τούτοις φάνηκε αχάριστη απέναντι σε τόσες πολλές και μεγάλες ευεργεσίες. Η Ελληνική Πολιτεία και η κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια  δυστυχώς όλο και περισσότερο απωθεί τον Σωτήρα Κύριο από τη ζωή της, με πλήθος νόμων αντιχριστιανικών, με την αλλοτρίωση του μαθήματος των θρησκευτικών και την σταδιακή μεταμόρφωσή του σε θρησκειολογικό, με την προοδευτική και αλματώδη ισλαμοποίηση της χώρας, την ανέγερση Τζαμιού στην Αθήνα, (αντί της εκπληρώσεως του τάματος του Έθνους), με την δημιουργία κατευθύνσεως Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης, με τη αλλαγή της ανθρώπινης οντολογίας και την δημόσια προβολή και διαφήμισή της με παρελάσεις υπερηφανείας και τη θέσπιση του ανίερου συμφώνου συμβίωσης και της αναδοχής παιδιών ατόμων του ιδίου φύλου, με την προβολή θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ευθέως υβρίζεται το πανάγιο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, με την νομιμοποίηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού στη «Σύνοδο» της Κρήτης, με την αποδοχή και νομιμοποίηση των σχισματικών της Ουκρανίας και με πολλά άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός. Η αποστασία της εποχής μας δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έχει ξεπεράσει ακόμη και αυτήν επί των ημερών του Νώε και της ρωμαϊκής εποχής. Η λατρεία του αληθινού Θεού αντικαταστάθηκε με τη λατρεία του Σατανά, ενώ παράλληλα τα οικουμενιστικά ανοίγματα πολλών επισκόπων, που φθάνουν μέχρι και αυτή την μυστηριακή διακοινωνία, δημιουργούν βαθειά ρήγματα στην ενότητα της Ορθοδοξίας, αφήνοντας ψυχρούς και αδιάφορους τους εκκλησιαστικούς μας ηγέτες.

Ελάχιστοι δυστυχώς είναι εκείνοι οι οποίοι, υψώνουν τα μάτια στο Θεό, για να αναθέσουν τη λύση του προβλήματος  στον Μεγάλο Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας. Καταφεύγουν σ’ Αυτόν, που είναι η πηγή της ζωής και χορηγεί τη ζωή, στο Θεό. Γονατίζουν με δάκρυα στα μάτια και προσεύχονται όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για όλο τον κόσμο που δοκιμάζεται, να γίνει ίλεως ο Θεός «επί ταις αμαρτίαις ημών» και να καταπαύσει την επιδημία.

Η πρόσφατη απόφαση του πρωθυπουργού να απαγορεύσει, για λόγους προληπτικούς, την τέλεση στους Ιερούς Ναούς κάθε Ιερής Ακολουθίας, ακόμη και αυτής της Θείας Λειτουργίας, αποτελεί την πιο οδυνηρή παιδαγωγική μάστιγα του Θεού. Ο Θεός από αγάπη και φιλανθρωπία και αποβλέποντας στο πνευματικό συμφέρον όλων, μας στέρησε προσωρινά, από το Ποτήριο της Ζωής, επιβάλλοντας κατά κάποιον τρόπο ένα είδος ακοινωνησίας, ένα «επιτίμιο», σαν αυτά τα επιτίμια που επιβάλλει ο πνευματικός σε πιστούς, που έπεσαν σε βαριές αμαρτίες, για να μας βοηθήσει να έλθουμε εις εαυτούς, να μετανοήσουμε αληθινά και να αποβάλουμε την σκληροκαρδία μας. Στην προκειμένη περίπτωση πιστεύουμε ότι βρίσκει πλήρη εφαρμογή ο θεόπνευστος λόγος του προφήτη Ησαΐα: «ουαί έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης αμαρτιών, σπέρμα πονηρόν, υιοί άνομοι· εγκατελίπατε τον Κύριον και παρωργίσατε τον άγιον του  Ισραήλ. … τι μοι πλήθος των θυσιών υμών; λέγει Κύριος· πλήρης ειμί ολοκαυτωμάτων κριών, και στέαρ αρνών και αίμα ταύρων και τράγων ου βούλομαι, ουδέ αν έρχησθε οφθήναι μοι. τις γαρ εξεζήτησε ταύτα εκ των χειρών υμών; πατείν την αυλήν μου ου προσθήσεσθαι· εάν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοι εστι· τας νουμηνίας υμών και τα σάββατα και ημέραν μεγάλην ουκ ανέχομαι· νηστείαν και αργίαν και τας νουμηνίας υμών και τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή μου· εγενήθητέ μοι εις πλησμονήν, ουκέτι ανήσω τας αμαρτίας υμών. όταν εκτείνητε τας χείρας υμών προς με, αποστρέψω τους οφθαλμούς μου αφ  υμών, και εάν πληθύνητε την δέησιν, ουκ εισακούσομαι υμών» (Ησ.4,11-15). Δηλαδή «Αλλά αλίμονο σε σένα, έθνος αμαρτωλό, λαέ, που είσαι γεμάτος αμαρτίες, απόγονοι πονηρών προγόνων, υιοί παράνομοι. Εγκαταλείψατε τον Κύριο και παροργίσατε τον άγιο Θεό εναντίον σας …Ο Κύριος λέγει: τι να κάμω εγώ το πλήθος των θυσιών σας; Είμαι γεμάτος και χόρτασα από θυσίες ολοκαυτωμάτων κριών, που μου προσφέρετε. Δεν θέλω πλέον ούτε το λίπος των αμνών, ούτε το αίμα των ταύρων και των τράγων. Ούτε θέλω να έρχεστε κατά τις μεγάλες εορτές και να παρουσιάζεστε ενώπιον μου στο ναό με τις προσφορές και τις θυσίες σας. Ποιος ζήτησε αυτά από τα χέρια σας; Δεν θα σας επιτρέψω λοιπόν να πατήσετε την αυλή του ναού μου. Εάν μου προσφέρετε, δια τον τύπον μόνον, θυσία σιμιγδαλιού, θα είναι μάταια και άχρηστη για σας η προσφορά. Και αυτό ακόμη το ευώδες θυμίαμα είναι σιχαμερό σε μένα, όταν δεν συνοδεύεται από καθαρότητα καρδιάς. Δεν θα ανεχτώ πλέον την εορτή της πρώτης εκάστου μηνός, ούτε καν και την ημέρα του Σαββάτου, ούτε την μεγάλη και επίσημη εορτή του Εξιλασμού. Τις νηστείες σας και τις αργίες σας των εορτών σας και τις εορτές εκάστης πρώτης του μηνός και τις άλλες εορτές  σας αποστρέφεται η ψυχή μου. Σας χόρτασα, μου καθίσατε στο στομάχι, δεν θα ανεχτώ πλέον τις αμαρτίες σας. όταν υψώνετε ικετευτικές τις χείρες σας σε μένα και ζητάτε την βοήθειά μου, εγώ γυρίζω αλλού τα μάτια μου από σας με αποστροφή. Και εάν πολλαπλασιάσετε και παρατείνετε τις δεήσεις σας, δεν θα σας ακούσω». Φοβεροί όντως λόγοι, που μιλούν από μόνοι τους και δεν χρειάζεται κανέναν σχολιασμό. Φαίνεται ότι δεν είμαστε άξιοι, κλήρος και λαός, εκτός ίσως ελαχίστων εξαιρέσεων, να κοινωνούμε το πανάγιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και γι’ αυτό επέτρεψε ο Θεός να στερηθούμε και αυτή ακόμη τη Θεία Κοινωνία. 

Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε με τον πλέον δραματικό τρόπο την ανάγκη της μετάνοιας όλων μας, κλήρου και λαού. Η φοβερή πανδημία των ημερών μας χωρίς αμφιβολία, είναι το τραγικό αποτέλεσμα  της έσχατης αποστασίας μας. Και ταυτόχρονα παραχώρηση δοκιμασίας από μέρους του Θεού για να έρθουμε εις εαυτούς. Για να μετανοήσουμε αληθινά και γνήσια, όπως οι κάτοικοι της πόλεως Νινευί, για τους οποίους γίνεται λόγος στο βιβλίο του Ιωνά. Σύμφωνα με τη σχετική διήγηση, όταν ο προφήτης Ιωνάς ήρθε στην πόλη και προανήγγειλε την καταστροφή της σε τρείς ημέρες, όλοι οι κάτοικοι της πόλεως μετανόησαν έμπρακτα με νηστείες και προσευχές, σκεπτόμενοι πως «ει μετανοήσει ο Θεός και αποστρέψει εξ’ οργής θυμού αυτού και ου μη απολώμεθα» (Ιων.3,9). Και πράγματι ο Θεός της αγάπης και των οικτιρμών δεν τιμώρησε τους Νινευΐτες, διότι «είδεν ο Θεός τα έργα αυτών, ότι απέστρεψαν από των οδών αυτών των πονηρών, και μετενόησεν ο Θεός επί τη κακία, ή ελάλησε του ποιήσαι αυτοίς, και ουκ εποίησε» (Ιων.3,10). Ας αποβάλλουμε από μέσα μας κάθε φόβο, δειλία και πανικό, όπως αρμόζει σε αληθινούς χριστιανούς, αναθέτοντας την ζωή μας στα χέρια του Θεού, σύμφωνα με την προτροπή της Εκκλησίας μας: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», τηρώντας παράλληλα και τις οδηγίες των γιατρών και τις εντολές της πολιτείας. 

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Διαβάστε περισσότερα

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Σεβ.Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2020.

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η   Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΕΠΙ  ΤΗι  ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ  ΑΓ. ΚΑΙ Μ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ  2020

* * * * *

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἡ περίοδος τῆς ἀσκήσεως καί τῆς  μετανοίας, ἀνοίγεται ἐμπρός μας. Ἡ Εκκλησία καλεῖ ὅλους τούς χριστιανούς νά δεχθοῦν εὐπρόσδεκτα τή λάμψη τῆς Χάριτος καί τήν φωταύγεια τῆς Ἀναστάσεως. Διότι ὅποιος ἐπιθυμεῖ καί ἀναζητᾶ μέ ὅλη τήν καρδιά καί ὅλη τή διάνοιά του καί ὅλο τό σῶμα του καί ὅλη τήν ψυχή του καταλαβαίνει καί βιώνει τήν Ἀνάσταση. Αὐτός ὁ καιρός τῆς Σαρακοστῆς λοιπόν εἶναι ὁ καιρός τῆς ἑτοιμασίας. Ἑτοιμασίας, ἀγαπητοί μου, γιά τή μεγάλη συνάντηση μέ τόν Ἐρχόμενο. Διότι ἐμπρός ἀναμένει ὁ Ἐρχόμενος, ὁ Σαρκωθείς καί Ἀναστηθείς Υἱός καί Λόγος. Ἀναμένει ὁ Σωτῆρας Χριστός. Ἡ μεγάλη συνάντηση ἔρχεται γιά ὅποιον μέ μετάνοια καί ταπείνωση, μέ χαρά καί ἀναμονή ἑτοιμάζει, εὐπρεπίζει, στολίζει, καλλωπίζει καί ἀνοίγει τόν οἶκο τῆς καρδιᾶς του στόν Θεό.

Τότε θά ἀξιωθεῖ ὁ ἄνθρωπος τή Συνάντηση.

Ὁ  Ἐρχόμενος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος τῆς Ἀγάπης, τῆς συγχώρησης, τῆς θυσίας, τῆς Ἀνάστασης. Καί ἐμεῖς πού εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι τῆς πτώσης, τῶν παθῶν, τῆς ἀγνωμοσύνης, τῆς μή συγχώρεσης, τῆς κακίας, τῆς πόρωσης, τῆς ἀφιλανθρωπίας καί τῆς ἀπουσίας ἀγάπης ἀλλά πού θέλουμε νά Τόν συναντήσουμε, καρτεροῦμε μέ πολύ πόθο. Καί ὁ πόθος αὐτός, ἡ φλόγα τῆς καρδιᾶς καί τῆς ψυχῆς μας γίνεται ἱκανότητα.

Πόσο ἱκανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος νά θυσιαστεῖ, νά κάνει δική του τή μεγάλη θυσία τοῦ Χριστοῦ στόν Σταυρό, πού ἔγινε γιά χάρη τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου;

Πόσο ἱκανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος νά μετανοήσει, νά ἀκούσει τή φωνή τοῦ Προδρόμου: "Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν", ἑτοιμαστεῖτε, ἀκοῦστε. Εἶναι ἤδη ἐδῶ ὁ Ἐρχόμενος;

 Πόσο ἱκανός νά καταλάβει τόν ἄλλο ἄνθρωπο καί νά συγχωρήσει, νά συμμετάσχει στή συνεχῆ καί ἀδιάλειπτη καί ἀτελεύτητη συγχώρηση τοῦ Χριστοῦ;

Πόσο ἱκανός εἶναι νά ἀγαπήσει τόν ἄλλο ἄνθρωπο, νά ἀγαπήσει μέ τό μεγαλεῖο πού ἀγάπησε καί ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο ὁ Χριστός;

Τό πῶς θά γίνει ἱκανός καί πόσο ἱκανός θά γίνει ὁ ἄνθρωπος μᾶς τό δείχνει ὁ καιρός τῆς Σαρακοστῆς, κάθε Κυριακή καί κάθε ἡμέρα ἕως τήν Ἀνάσταση.  

Ἀρχή τῆς ἱκανότητας εἶναι ἡ πίστη. Ἡ ὀρθή πίστη πού ἔζησαν καί ἐξ ἀποκαλύψεως παρέδωσαν οἱ Θεοκίνητοι καί Θεοφόροι  Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Προφῆτες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες καί Διδάσκαλοι, οἱ Ἅγιοι καί οἱ Μάρτυρες δέν μίλησαν γιά κάποια παρελθοντικά ἡ μελλοντικά συμβάντα ἀλλά ἔζησαν καί φανέρωσαν τά κατά Χριστόν νοήματα τῶν πραγμάτων πού κατακλύζουν τόν καιρό ἀνάμεσα στήν πρώτη καί τήν δεύτερη παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ἐστάλαξαν τήν ὀρθή (δόξα) στόν κόσμο γιατί φωτίστηκαν ἀπό τόν Παράκλητο.

Ἡ ἀληθινή πίστη δέν εἶναι μία ὑπεροχή τῆς θεωρίας τῶν λόγων ἤ τῆς ἀγαθότητας τῶν πράξεων, ἀλλά ἔρχεται ἀπό τή “θεωρία τοῦ Φωτός” τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τή θέα τοῦ Ἀκτίστου Φωτός καί τή μετοχή στίς Ἄκτιστες  Ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ὅπως μᾶς διαβεβαιώνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.

Ἡ ἑδραία καί ἀσάλευτος πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας ὁδηγεῖ, στηρίζει καί ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Ὅσο σίγουρος εἶναι ὁ ἄνθρωπος γιά τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τόσο σίγουρος πρέπει νά εἶναι γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη του. Γιατί εἶναι ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ ὀρθή καί ἀληθινή πίστη πού ἱκανώνει τόν ἄνθρωπο νά συναντηθεῖ μέ τόν Ἐρχόμενο, εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἱκανότητας νά ὁμοιωθοῦμε μέ τόν Θεό.

Μέσο τῆς ἱκανότητας εἶναι ὁ Σταυρός.

Ἡ θυσία καί ἡ δύναμη εἶναι ὁ Σταυρός.

Τό θεμέλιο καί ἡ ρίζα τῆς πίστης εἶναι ὁ Σταυρός.

Ἡ ζωή καί ἡ ἐλευθερία εἶναι ὁ ζωοποιός καί ἐλευθερωτής Σταυρός.

Ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου εἶναι ὁ Σταυρός.

Ἡ πηγή τῆς Ἁγιότητας καί ὁ ποταμός τῆς Χάριτος εἶναι ὁ Σταυρός.

Ἡ σφραγῖδα τῶν θαρραλέων καί τό σημεῖο τῶν ἀθλοφόρων Ἁγίων εἶναι ὁ Σταυρός.

Ἡ πανσωστική δύναμη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ προσφέρεται στόν ἄνθρωπο σέ κάθε ἄβυσσό του, στά πάθη του, στίς ἁμαρτίες του καί τίς ἀδυναμίες του. Τόν συμπεριλαμβάνει ὁλόκληρο, τόν σῴζει, τόν λυτρώνει, τόν καθαίρει, τόν θεανθρωποποιεῖ, τόν χριστοποιεῖ. Ὁ Σωτῆρας ἐγκαθιστᾶ στόν Σταυρό ὅλη τήν σωτηριοφόρο καί ζωοποιό δύναμή Του καθώς καί ὁλόκληρο τό πρόσωπό Του, ὥστε ὁ Σταυρός νά γίνει «τό σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ. κδ 30), σημεῖο Του σέ γῆ καί οὐρανό, σημεῖο διά τοῦ ὁποίου ἀναγνωρίζεται ἀπό ὅλο τόν κόσμο καί τήν δημιουργία. Ὁ Χριστός μέ τήν ἀπεριόριστη  ἀγάπη  Του βρίσκεται ὅλος στόν Σταυρό Του καί ἀνίσταται ὅλος μέ τήν Ἀνάστασή Του.

Ὁ Σταυρός καί διά τοῦ Σταυροῦ γίνεται ἱκανός ὁ ἄνθρωπος διότι μέ τόν Σταυρό σταυρώνει καί ἁγιάζει τήν ἱκανότητά του γιά ὅλη τή ζωή του. 

Τέλος τῆς ἱκανότητας εἶναι ἡ ἁγιότητα. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀγγίζει καί σκεπάζει καί πλημμυρίζει κάθε ἄνθρωπο. Κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Σιναΐτη τόν «νομοθέτη τῆς ἀσκήσεως» καί συγγραφέα τῆς Κλίμακος, ἡ πορεία πρός τήν Ἁγιότητα, πού εἶναι ἡ συνάντηση μέ τόν Θεό, εἶναι μία κλίμακα, μία σκάλα πρός τόν οὐρανό, μέ κάθε φυσικό στοιχεῖο αὐτῆς τῆς εἰκόνας νά μεταφέρεται στήν πνευματική ζωή.

Μέ θέληση ὁ ἄνθρωπος ἀνεβαίνει μία σκάλα καί μέ τόν ἴδιο τρόπο ἀρκεῖ αὐτή καί μόνον ἡ βούληση τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά κατορθώσει νά συναντηθεῖ μέ τόν Θεό.

Μέ πνευματικό κόπο καί μέ προσοχή πατάει ἕνα-ἕνα τά σκαλιά τῆς ἀνόδου, μέ ἀρετή, μέ νηστεία, μέ ἄσκηση, μέ ἐγκράτεια, μέ φύλαξη τοῦ νοός καί μέ φόβο Θεοῦ. Ὅλα αὐτά συνιστοῦν ἐν συνόψει τήν προσοχή καί τήν προσήλωση, ὥστε τά βήματα νά εἶναι σταθερά στήν κλίμακα εἰδάλλως ἡ πτώση εἶναι σίγουρη.

Μέ τέλος τῆς κλίμακας καί σκοπό τῆς ἀνόδου καί ὅλων τῶν πνευματικῶν προσπαθειῶν, τῶν κόπων καί τῶν ἀρετῶν νά ἀποκτήσει  τήν ἱκανότητα ὁ ἄνθρωπος νά συναντηθεῖ μέ τόν Ἀγαπημένο Χριστό.   

Ἡ ἱκανότητα λοιπόν πρός Ἁγιότητα ἔχει μία σπουδαία ἰδιότητα: εἶναι ὑλικά ἀπροϋπόθετη.  Δέν χρειάζεται καμιά ὑλική προϋπόθεση, ἀπό τίποτε δέν ἐξαρτᾶται καί σέ τίποτα δέν στερεύει.

Φτάνει μόνο ἡ βούληση τοῦ ἀνθρώπου, ὁ πόθος καί ἡ χαρά, τό σθένος καί τό θάρρος, ἡ ὑπομονή καί ἡ ἀγωνία νά συναντήσει τόν Χριστό.

Καμιά καταγωγή, καμιά κοινωνική τάξη, καμιά ἠθική, κανένα πάθος, καμία ἀδυναμία, καμία ἁμαρτία, τίποτα ἀπό ὅλα αὐτά δέν εἶναι πάνω ἀπό τήν Χάρη καί τήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Πόσο πόθο καί χαρά καί ἀγωνία νά συναντήσει τόν Χριστό δέν εἶχε ἡ Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία! Ἡ Ὁσία Μαρία μετέτρεψε τή μεγάλη ἁμαρτία σέ μεγάλη ἁγιότητα. Τή μεγάλη ἀνικανότητα σέ ἁγία ἱκανότητα. Αὐτή εἶναι ἡ ἱκανότητα πρός ἁγιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ἀλλά εἶναι καί ἡ ἁγιότητα τῆς ἱκανότητας τοῦ ἀνθρώπου.

Καί εἶναι προφανές ὅτι στό τέλος τῆς Σαρακοστῆς ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, παρέχει δίνει πρότυπο καί παράδειγμα μέ τήν ἰδιαίτερη καί ὑψηλή θέση τιμῆς πού θέτει γιά τήν Ὁσία Μαρία ἀκριβῶς πρίν φτάσουμε στήν Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἀναφέρει ὅτι «μετανοῶν σημαίνει ἀγοραστής τῆς ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος ἀποκλεισμός κάθε σωματικῆς παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει σκέψις αὐτοκατακρίσεως, ἀμεριμνησία γιά ὅλα τά ἄλλα καί μέριμνα γιά τήν σωτηρία τοῦ ἑαυτοῦ μας. Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα τῆς ἐλπίδος καί ἀποκήρυξις τῆς ἀπελπισίας».

Ἀκριβῶς ὅ,τι ἔπραξε ἡ Ὁσία Μαρία. Ταπεινώθηκε, ἀπέκλεισε τή σωματική παρηγορία της, τήν κατ’ ἀρχάς ἄσωτη καί κατόπιν ἀσκητική, αὐτοκατακρίθηκε στήν ἔρημο καί ἀπομονώθηκε 40 χρόνους, γιά νά μήν βλάψει κανέναν ἀλλά καί νά σώσει τόν ἑαυτό της, χωρίς ἀπελπισία ἀλλά μέ τήν ἀκόρεστη ἐλπίδα νά τήν συγχωρέσει ὁ Κύριος.

Αὐτή ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἱκανότητα πρός ἁγιότητα, ἀδελφοί καί παιδιά μου.     

Ὁ ἀγωνιζόμενος ἄνθρωπος ἐντός της Τεσσαρακοστῆς αἰτεῖται τή Χάρη, γιά νά φτάσει στή Μεγάλη καί Λαμπρή Συνάντηση μέ τόν Σταυρωμένο καί Ἀναστημένο Θεό μέ τή μετάνοιά του.

Κάθε ἡμέρα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ Ἐκκλησία, πού εἶναι τό κέντρο, ἡ κοινή τράπεζα, ἡ κοινή προσευχή καί ἡ κοινή δοξολογία ὅλων μας, πάντοτε ὁδηγεῖ μέ ἀκρίβεια στήν κορυφαία καί σωτήρια συνάντηση μέ τόν Ἀναστημένο Χριστό.

Εὐχόμεθα, σέ αὐτόν τόν καιρό τῆς ἑτοιμασίας, τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, νά ἐπιθυμήσουμε, νά ποθήσουμε καί νά ἀναζητήσουμε μέ ὅλη μας τήν καρδιά τόν Χριστό καί ἐνώπιόν τῆς Μεγάλης καί Λαμπρῆς Συνάντησης τῆς Ἀναστάσεως στήν Κοινή Τράπεζα τοῦ Πάσχα «ὁ μελιζόμενος καί μή διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλλά τούς μετέχοντας ἁγιάζων» Ἀναστάς Κύριος νά μᾶς ἀναμένει μέ ὅλη Του τήν θυσιαστική καί ἔνδοξηἈγάπη Του.

Εὐλογημένη ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή!

 

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

 

Διαβάστε περισσότερα

Στον ιστοτόπο αυτό...

 ... μπορείτε να ενημερώνεστε για θέματα τύπου σχετικά με την Ποιμαντική, Ιεραποστολική, Φιλανθρωπική, Νεανική και λοιπή δραστηριότητα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Ο Διευθυντής  Ιδιαιτέρου Γραφείου Σεβασμιωτάτου, Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων

Δημήτριος Αλφιέρης  

Επικοινωνία

 Διεύθυνση

  • Ακτή Θεμιστοκλέους 190

  • ΤΚ 185-39

  • Πειραιάς

Τηλεφωνικό κέντρο

  • 2104514833

Email Επικοινωνίας

  • Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.