wrapper

Ανακοινωθέντα Σεβασμιωτάτου

Μητροπολίτης Πειραιώς: Τί οὐσιαστικά προβλέπει ἡ πρότασι Ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος ἀπό τήν Κυβέρνησι ἀναφορικά μέ τήν Ἐκκλησία καί τό Ἔθνος

Τί οὐσιαστικά προβλέπει ἡ πρότασι

Ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος ἀπό τήν Κυβέρνησι ἀναφορικά μέ τήν Ἐκκλησία καί τό Ἔθνος

 

Ψηφίζονται αὔριο ἀπό τήν Ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς οἱ προτάσεις ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος, πού κατετέθησαν ἀπό τήν Συμπολίτευσι καί τήν Ἀντιπολίτευσι. Ἤδη τό πόρισμα τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος, παρεδόθη στόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς καί κατά τήν ἐπιταγή τοῦ Συντάγματος θά πραγματοποιηθῆ ἡ προβλεπομένη πρώτη ψηφοφορία.

Ἡ πρότασι ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος, πού κατετέθη ἀπό τό κυβερνόν κόμμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἀναφέρεται καί σέ διατάξεις πού ἀφοροῦν στίς σχέσεις Ἐκκλησίας-Πολιτείας, στήν ἐπιβολή τοῦ Πολιτικοῦ ὅρκου, στήν ἐξοβελισμό τῶν ἐννοιῶν τῆς οἰκογενείας καί τοῦ Ἔθνους καί στήν συνταγματική περιωπή τοῦ ἀνυπάρκτου κατά φύσιν ἑτέρου γενετησίου προσανατολισμοῦ, ὡς κατοχύρωσι τοῦ «δικαιωματισμοῦ».

Εἰδικώτερον διά τήν ἀναθεώρησι τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος στό περίγραμμα τῆς ἀναθεωρητικῆς λογικῆς του  καταλέγεται ἡ τυπολογία τῶν σχέσεων Πολιτείας-Ἐκκλησίας. Δέν ἐπιλέγεται μέν ἡ ἀπ’ εὐθείας κατάργησι τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, πού θά ἐπέφερε τεκτονικόν σεισμόν, μέ τήν κατάργησι τῆς συνταγματικῆς προστασίας τῶν Καταστατικῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀλλά ἡ εἰσαγωγή στό ἄρθρον 3 τοῦ Συντάγματος τῆς ἀορίστου ρήτρας διά τήν «κρατική θρησκευτική οὐδετερότητα», μέ τόν ὅρο «ἡ Ἑλληνική Πολιτεία εἶναι θρησκευτικά οὐδέτερη», καί τήν ἑρμηνευτική δήλωσι περί ἐπικρατούσης θρησκείας, πού ὅμως ὑπονοεῖται, ἡ κατοχύρωσίς της ὑπέρ ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν τῆς χώρας, ἤδη στό ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος διά τήν θρησκευτικήν ἐλευθερία. Τό ἰσχῦον ἄρθρο 3 ρυθμίζει τίς σχέσεις τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας μέ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ὡς διεθνές Νομικόν Πρόσωπον καί δηλώνει τόν σεβασμόν τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας πρός τή διαμορφωμένην κατά τό κανονικόν δίκαιον σχέσι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μέ τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος (δογματική ἑνότητα, καθεστώς Νέων Χωρῶν, Κρήτης, Δωδεκανήσου, ἀλλά καί Ἁγίου Ὅρους σύμφωνα μέ τίς εἰδικότερες προβλέψεις τοῦ ἄρθρου 105). Διά τήν ἀκρίβειαν, τό Σύνταγμα εἰσάγει δύο διαφορετικά συστήματα σχέσεων Kράτους καί Ἐκκλησίας. Ἕνα σύστημα συνταγματικῶς ρυθμισμένων σχέσεων (πού ἐξειδικεύει ὁ νόμος) μέ τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καί ἕνα σύστημα ὁμοταξίας μέ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον. Τό ἄρθρο 3 λειτουργεῖ προστατευτικά διά τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί τήν διεθνῆ νομικήν καί κανονικήν του θέσι, συμπεριλαμβανομένων τῶν ἰδιαίτερων Ἐκκλησιαστικῶν καθεστώτων, στήν Ἑλλάδα πού τό ἀφοροῦν εὐθέως. Τό ἰσχῦον Σύνταγμα εἶναι συνεπῶς θρησκευτικῶς φιλελεύθερον. Εἶναι πλέον προστατευτικόν διά τήν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν καί ἰσότητα ἀπό τή λεγόμενην θρησκευτικήν οὐδετερότητα. Ἡ οὐδετερότητα δέν εἶναι laicite. Η laicite εἶναι ἱστορικῶς μία πολιτική θεολογία πού συγγενεύει μέ τόν Δεϊσμόν. Ἡ θρησκευτική οὐδετερότητα ἐμφανίζεται σέ κράτη στά ὁποῖα συνυπάρχουν Kαθολικισμός καί Προτεσταντισμός. Ἡ θρησκεία τοποθετεῖται στήν ἰδιωτικήν σφαῖραν ἤ μᾶλλον στήν σφαῖραν τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν. Ἐφόσον στήν Ἑλληνικήν ἔννομον τάξι, ἰσχύει πλήρως τό ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος καί τό ἄρθρο 9 τῆς ΕΣΔΑ, ἡ προσθήκη τῆς ρήτρας τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητος, ἐνσωματώνεται «μεθοδικῶς» στό ἄρθρον 3 τοῦ Συντάγματος πού ἀφορᾶ μόνο στήν «Ἐπικρατοῦσα» Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ὄχι ὡς ὄφειλε στό ἄρθρον 13, πού ὅπως ἀνεφέρθη κατοχυρώνει τήν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν ἰσοτίμως ὅλων τῶν γνωστῶν θρησκειῶν (πού δέν ἔχουν κρύφια δόγματα καί ἡ λατρεία τους δέν ἀντίκειται στήν δημόσια τάξη καί τά χρηστά ἤθη) καί διαρρυθμίζει συνολικῶς τό θρησκευτικόν φαινόμενον καί ἑπομένως περιλαμβάνει στό κανονιστικόν του πεδίον ὅλες τίς γνωστές θρησκείες, διά νά ἐπιτευχθῇ, διότι αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς συγκεκριμένης προτάσεως ἀναθεωρήσεως, ἡ  παγία θέσις τῆς Ἀριστερᾶς ὅτι ἡ διάταξι τοῦ ἄρθρου 3 ἔχει μόνο διαπιστωτικόν καί ὄχι κανονιστικόν περιεχόμενον, μέ ὅτι αὐτό δικαιοπολιτικῶς συνεπάγεται (κατάργησις συμβόλων, ἀπομείωσις θρησκευτικῶν ἑορτῶν, ἀπεκκλησιοποίησις τοῦ Ἔθνους). Ἡ τυχόν ψήφισις αὐτῆς τῆς τρομακτικῆς ἀλλαγῆς, στίς σχέσεις Ἐκκλησίας-Πολιτείας θά ἀνοίξη τόν δρόμο καί αὐτή εἶναι ἡ μεθόδευσις τῆς Κυβερνήσεως, στά γνωστά στρατευμένα ὄργανα πού ἀποτελοῦν καλοπληρωμένες ὀργανώσεις «σφραγίδα» τοῦ συστήματος, ὅπως τοῦ Open Society Foundation τοῦ κ. G. Soros λ.χ., νά προσφεύγουν στό δικαστικό σύστημα καί νά γκρεμίζουν  τό ἕνα μετά τό ἄλλο τά σύμβολα καί τά προτάγματα τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, ὥστε τελικά νά καταργηθῆ μέ δικαστικές ἀποφάσεις, ἐν τοῖς πράγμασι, τό ἄρθρο 3 καί νά μετατραπῆ σέ ἁπλή διαπιστωτική δήλωσι. Ἄλλωστε αὐτός, εἶναι ὁ «μύχιος» πόθος τῆς Ἀριστερᾶς, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τήν διανόησι της καί τήν σχετική ἀρθρογραφία της.

Ἡ πρότασις ἀναθεωρήσεως τῶν ἄρθρων 13 παρ. 5, 33 παρ. 2 καί 59 παρ. 1 καί 2 διά τήν καθιέρωσι τοῦ πολιτικοῦ ὅρκου καί ἡ κατάργησις τῆς προαιρετικότητος στήν ὁρκοδοσίαν αἱρετῶν καί δημοσίων λειτουργῶν στοχεύει προδήλως στήν ἀποσύνδεσι τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Δημόσιον βίον καί στήν ἀπομείωσι ἑνός ἐκ τῶν βασικῶν στοιχείων τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος πού εἶναι τό «ὁμόθρησκον». Προσβάλλει ὅμως καταφώρως τήν ἔννοιαν τοῦ σεβασμοῦ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος, διότι ἐπιβάλλει στούς ἐνθέους αἱρετούς καί δημοσίους λειτουργούς Ἕλληνας πολίτας, τήν διά τοῦ Συντάγματος δημοσίαν δήλωσι ὡς ὀντολογικοῦ τους θεμελίου, ὄχι τῆς πίστεώς τους στό θεῖον καί ἱερόν, ἀλλά στόν ἑαυτό τους. Ἡ ἐπιβολή αὐτή ἀποτελεῖ παραβίασι τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος καί τοῦ ἄρθρου 9 τῆς ΕΣΔΑ. Ὅπως τυγχάνει ἀπαράδεκτον νά ὑποχρεοῦται ὁ ἄθεος πού θεωρεῖ ὡς ὀντολογικόν του θεμέλιον τόν ἑαυτόν του, δηλαδή τήν τυχαίαν συνάρμοσι τῶν κυττάρων του ἐκ τῆς ὁποίας μυστηριωδῶς προκύπτουν μεταφυσικαί ἔννοιαι ὡς ἡ τιμή καί ἡ συνείδησις, νά δηλώνη τό θεῖον καί τό ἱερόν, οὕτω καί ὁ ἔνθεος νά ὑποχρεοῦται νά ὁρκοδοτῆ στόν ἑαυτόν του.

Ἡ πρότασις ἀναθεωρήσεως τοῦ ἄρθρου 21 τοῦ Συντάγματος πού εὐθέως ἀπομειώνει καί ἐξαφανίζει τήν ἔννοιαν τῆς οἰκογένειας ὡς πρωταρχικοῦ κυττάρου τοῦ Ἔθνους καί τοῦ προσδίδει μόνο «ὑλιστικόν» περιεχόμενον, ἀποσυνδέον τήν ἔννοια τῆς οἰκογενείας ὡς θεμελίου τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ὅπως σήμερα προβλέπεται, εἶναι ἀπαράδεκτος καί προσβλητική διά τήν ἰδιοπροσωπείαν τοῦ λαοῦ μας, ἀλλά ταυτόχρονα καί δολιοτάτη διότι θέλει νά πραγματώσει τήν ἰδεοληψία τῆς Ἀριστερᾶς διά τό διεθνιστικόν κοσμοείδωλον, πού τήν ἐκφράζει καί τήν συνέχει. Ἄλλωστε, ὅλοι οἱ τῆς Κυβερνήσεως διακηρύσσουν ὅτι εἶναι Διεθνιστές καί ὅτι αἰσθάνονται ἀποστροφή γιά τόν ἐθνισμό, τοῦ ὁποίου τήν ἔννοια διαστρέφουν τεχνηέντως, ταυτίζοντάς τον, μέ τήν παθογένεια τοῦ ἐθνικισμοῦ.  Ἡ causa τῆς συγκεκριμένης προτάσεως εἶναι νά παύση ὁ δεσμός οἰκογενείας καί Ἔθνους, ὡς πρωταρχικοῦ κυττάρου καί θεμελίου τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς του, ὥστε νά «ἀνοιχθῆ» τό Δημόσιο Ταμεῖο τοῦ Κράτους, στήν ἐπιδότησι καί ἐπιχορήγησι ἀλλοεθνῶν οἰκογενειῶν, πού κατά χιλιάδες ἐποικίζουν τήν χώρα, ὥστε νά ἀλλαγῆ ἡ ἐθνοτική καί θρησκευτική της ὁμοιογένεια, ὑλοποιώντας ἑτεροχρονισμένα, τό σχεδιασμό τοῦ Τουρκοαιγυπτίου Ἰμπραήμ Πασᾶ 200 χρόνια μετά ταῦτα, ὁ ὁποῖος ἐσχεδίαζε τήν μεταφορά τῶν ἐναπομεινάντων Ἑλλήνων στήν «Ἀραπιά» καί τήν ἐγκατάστασι ἐδῶ φελλάχων, ὥστε νά «ριζώση νέα ράτσα» ὅπως ἔλεγε.

Τέλος ἡ ἀναθεώρησις, μετά συμπληρωματική πρότασι 50 Βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, πού θεσμοθετεῖ ὡς συνταγματικῶς προστατευομένη ἀξία, τόν παρά φύσι «γενετήσιον προσανατολισμόν», πού δέν μπορεῖ νά χαρακτηρισθῆ ὡς ἀνθρώπινον δικαίωμα διότι οὐδεμία σχέσι ἔχει μέ τήν ἀνθρωπίνην φυσιολογίαν καί ὀντολογίαν, καταδεικνύει τόν ἐκχυδαϊσμόν καί τόν εὐτελισμόν τῆς προτεινομένης συνταγματικῆς ἀναθεωρήσεως καί ἀποτελεῖ ἕνα πρόσθετον βῆμα στήν ἐπικράτησι τῆς νέας θρησκείας τοῦ «δικαιωματισμοῦ», βασικοῦ ἐχθροῦ τῆς δημοκρατίας, «πρός τέρψι» τοῦ νέου ἱερατείου του!!!

Κατά ταῦτα ἡ ψήφισι τῶν συγκεκριμένων διατάξεων ὁδηγεῖ ἀναπόδραστα στόν ἀποχριστιανισμόν τῆς χώρας καί ὅσοι συνεργοῦν ἤ «ποιοῦν τήν νήσσαν» εἶναι ὑπεύθυνοι καί «ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι» ἀσχέτως ἐάν τό πιστεύουν ἤ ὄχι.

Ὅταν θά ἔρθη ἡ ὁριακή ὥρα «μηδέν» διά τόν καθένα μας, τότε θά δοῦμε ὅλοι τήν Ἀλήθειαν! Ἀλλά τότε θά εἶναι πολύ ἀργά!

Μή λησμονοῦμε ὅτι οἱ ἀνθρώπινες ἐξουσίες εἶναι ἐφήμερες καί τρεπτές καί ὅσοι κλίνουν «εὐπειθῶς τήν κεφαλήν» ἐνώπιόν τους, πωλοῦν «ἀντί πινακίου φακῆς» τά αἰώνια «πρωτοτόκιά» τους.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Απάντηση στον κ.Ιάκωβο Φριζή στο κείμενό του "Ολοκαύτωμα και αντισημιτισμός".

Μέ ἀπόλυτο σεβασμό καί ἰδιαιτέρα ἀγάπη πρός τόν ἀξιότιμο κ. Ἰάκωβο Φριζῆ, υἱό τοῦ ἥρωος τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ἀγῶνος, ἀοιδίμου συνταγματάρχου Μαρδοχαίου Φριζῆ, καταθέτομε ταπεινάς σκέψεις γιά τό δημοσίευμά του στήν τοπική ἐφημερίδα «Νέα Ἐγνατία» Καβάλας τῆς 25/1/2019 μέ τίτλο «27 Ἰανουαρίου 1945-2019 Διεθνής Ἡμέρα Μνήμης γιά τά θύματα τοῦ Ὁλοκαυτώματος. Ὁλοκαύτωμα καί Ἀντισημιτισμός».

Ὅπως καί παλαιότερα ἔχομε δηλώσει σεβόμεθα, τιμοῦμε καί ἀγαποῦμε ἰδιαιτέρως τόν Ἑβραϊκό λαό, ὅπως καί κάθε ἄλλο λαό τῆς ὑφηλίου κατά τήν διδασκαλία τοῦ ἐνσαρκωθέντος Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ χαρακτῆρος τῆς ὑποστάσεώς Του, τοῦ ἀληθοῦς Μεσσίου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σωτῆρος καί Λυτρωτοῦ, τόν Ὁποῖον προανήγγειλαν ὅλοι οἱ Προφῆται καί ὁ Ὁποῖος ἐνσαρκώθη διά τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Ἔθνους.

Ἡ πρόσφατη βεβήλωση τοῦ μνημείου Ὁλοκαυτώματος στήν Θεσσαλονίκη καί οἱ βεβηλώσεις καί βανδαλισμοί Συναγωγῶν καί Ἑβραϊκῶν Νεκροταφείων, ἀποτελοῦν κακουργηματικές καί εἰδεχθεῖς πράξεις πού προσβάλλουν κάθε ἄνθρωπο καλῆς θελήσεως. Ἱστάμεθα μετά πάσης τιμῆς καί σεβασμοῦ ἐνώπιον τοῦ Ὁλοκαυτώματος κατά τό ὁποῖο ἐμαρτύρησαν ἑκατομμύρια Ἑβραίων συνανθρώπων μας, ἀλλά καί Πολωνῶν, Ρώσσων, Ρομά, Ἑλλήνων καί ἄλλων ἀπό τό ἐγκληματικό ναζιστικό καθεστώς καί τόν παρανοϊκό καί αἱμοσταγῆ δικτάτορά του Ἀ. Χίτλερ.

Συνεπῶς εὐθαρσῶς καί πεπαρρησιασμένως καταδικάζομε τίς ἄναδρες καί ἰταμές ἐνέργειες μίσους στή μνήμη σεπτῶν θυμάτων τῆς ναζιστικῆς θηριωδίας πού ὑπέστησαν φρικώδη θάνατο καί πολυώδυνα βάσανα πού προκαλοῦν ρίγη συγκινήσεως καί ἐκφράσεις τιμῆς.

Ἡ καρδιά τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος εἶναι ἡ ἀπροϋπόθετος ἀγάπη, τό πρόσταγμα καί τό ἀνάπτυγμα τῆς Καινῆς Ἐντολῆς. Συνδέει ἄμεσα τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πού ἐκχύθηκε στόν κόσμο μας μέ τήν σάρκωση καί τήν θυσία τοῦ Σταυροῦ καί ἐκχύνεται ἀδιάκοπα στό μυστικό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν κυκλοφορία καί καρποφορία τῆς δικῆς μας ἀνθρώπινης ἀγάπης. Δέν ἀγαπᾶμε ἀπό ἀτομική μας δύναμη καί εὐκαιριακή πρωτοβουλία. Δέν ἐκδηλώνομε περιπτωσιακά ἕνα αἴσθημα πού γεννιέται σήμερα στήν ψυχή μας καί αὔριο πεθαίνει. Ἀγαπᾶμε κάθε ἄνθρωπο, γιατί τήν καρδιά μας τήν ἔχουμε ἀκουμπήσει στήν καρδιά τοῦ Θεοῦ. Γιατί βρισκόμαστε σέ ἄμεση κοινωνία μαζί Του. Γιατί ἡ σάρκωση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἔφερε καί ἔστησε μπροστά μας τό ὑπέρτατο ὑπόδειγμα τῆς ἀγάπης. Γιατί Ἐκεῖνος πού σαρκώθηκε καί σταυρώθηκε μᾶς θέρμανε, μᾶς λύτρωσε, μᾶς χειραγώγησε στόν ούρανό μέ τήν ἄπειρη ἀγάπη Του. Καί γιατί ἡ καταύγαση αὐτή τῆς θείας ἀγάπης στήν ψυχή μας πλουτίζει καί γονιμοποιεῖ τά αἰσθήματά μας καί ἐκφέρει τόν εὔχημο καρπό τῆς δικῆς μας πολυδιάστατης ἀγάπης. Ἀγαπᾶμε καθώς μᾶς ἀγάπησε ὁ Χριστός. Μέ τό μέτρο καί μέ τό ὑπόδειγμα πού μᾶς ἀγάπησε. Ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης ὅπως διακηρύχθηκε λίγες μόνον ὧρες πρίν ἀπό τό πάθος Του, εἶναι ὁ κεντρικός ἄξονας τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ὅλες οἱ ἄλλες διδαχές τόν πλαισιώνουν. Καί ὅλα τά περιστατικά πού ἐκδιπλώνονται στίς ἀφηγήσεις τῶν τεσσάρων Εὐαγγελίων συνθέτουν ἕνα ἐκτενές ὑπόμνημα στήν ἐμπειρία καί στό χρέος τῆς ἀγάπης. Στή λυτρωτική γεύση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί στήν σκιαγραφία τοῦ ἱεροῦ χρέους τῆς ψυχῆς μας. Ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης εἶναι «Πρώτη καί Μεγάλη» (Ματθ. κβ΄38) γιατί ἀνοίγει τόν ὁρίζοντα καί προσανατολίζει τήν ὕπαρξη καί χαρίζει τήν πρός τόν Θεόν ὁμοήθεια, «Καινή» (Ἰω. ιγ΄34) σέ σχέση μέ τήν παλαιά ἐποχή τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου πού ἡ χάρη τοῦ Σταυροῦ δέν εἶχε ἐκχυθεῖ καί εἶχε ἀνακαινίσει τίς ἀνθρώπινες καρδιές «Πλήρωμα Νόμου» μιά καί συμπληρώνει καί ὁλοκληρώνει τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στό ἀνθρώπινο γένος.

Ἑπομένως οἱ σκέψεις τοῦ ἀγαπητότατου κ. Φριζῆ καί τά ἐπιχειρήματά του δέν θεμελιώνονται ἐπί τῆς ἀληθείας καί τῆς πραγματικότητος, διότι παρά τά παραθέματα πού χρησιμοποιεῖ ὅπως τοῦ Ἰρλανδοῦ «κληρικοῦ» Ἔντ Φλάννερυ ἀγνοεῖται τό πασίδηλο γεγονός ὅτι τό Ναζιστικό τερατούργημα, δέν προέκυψε ἀπό τήν ἔστω στρέβλωση τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος τοῦ Παποκαισαρικοῦ καί Προτεσταντικοῦ Δυτικοῦ κόσμου, ἀλλά ἀπό τήν καθολική ἄρνησή του καί τήν ἐπικράτηση ἑνός χυδαίου, βορβορώδους, παγανιστικοῦ κοσμοειδώλου τό ὁποῖο ἐξέθρεψε ἡ Θεοσοφία καί ὁ Τεκτονισμός τοῦ 18ου καί 19ου αἰ., τό σατανιστικό κίνημα τῶν Ἰλλουμινάτι, τά Ἑρμητικά τάγματα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καί τῆς Θούλης καί τό «πρότυπο» τοῦ παγανιστικοῦ κοσμοειδώλου, ὁ «Ὑπεράνθρωπος» τοῦ Νίτσε καί ἡ σχετική ἰδεοληψία. Τό Ναζιστικό Τέρας, ὡς θρησκεία εἶχε ὄχι τόν παρεφθαρμένο Χριστιανισμό ὅπως τεχνηέντως ἀποσιωπᾶται καί ἀποκρύπτεται, ἀλλά τόν Ρουνικό παγανισμό πού ἀνεβίωσε  τήν ἀρχαία τευτονική θρησκεία. Γι’ αὐτό μαζί μέ τούς Ἑβραίους μάρτυρες τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ καί Ναζιστικοῦ Τέρατος, μαρτύρησαν καί ἑκατομμύρια Χριστιανοί στά στρατόπεδα συγκέντρωσης καί τά κρεματόρια. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρομε τούς ἁγίους Μαρία Σκόμτσοβα καί Ἀλέξανδρο Σμορέλ. Ὁ ναζισμός κατεδίωξε τόν Χριστιανισμό καί ἐδῶ στήν Πατρίδα μας ἔχομε ἑκατοντάδες κληρικούς μάρτυρες τῶν Ναζί κατακτητῶν, καί ἄνω τῶν 500.000 μαρτύρων τῆς Ναζιστικῆς κατοχῆς.

Ταπεινῶς θεωρῶ ὅτι δέν ὑφίσταται ἀντισημιτισμός στήν Ἑλλάδα, οὔτε στήν Πολιτεία, οὔτε στόν λαό μας διότι ἀπό τό 1920 ἀναγνωρίστηκε ἡ νομική προσωπικότης Δημοσίου Δικαίου γιά τίς Ἰσραηλιτικές κοινότητες μέ τούς Ν. 2456/2.8.1920 (ΦΕΚ 173Α), Ν. 1657/15.1.1951 (ΦΕΚ 20Α) καί Ν. 3817/7.3.1958 (ΦΕΚ 36Α) στούς ὁποίους ὁρίζεται στό ἄρθρο 1 τοῦ Ν. 2456 «Εἰς ἅς πόλεις κατοικοῦσι μονίμως πλείονες τῶν 20 Ἰσραηλιτικῶν οἰκογενειῶν  καί λειτουργεῖ Συναγωγή δύναται νά ἱδρυθῆ διά Β. Διατάγματος Ἰσραηλιτική Κοινότης ἀναγνωριζομένη ὡς ΝΠΔΔ», στό ἄρθ. 9 τοῦ ἴδιου Νόμου «Ἑκάστης κοινότητος προΐσταται θρησκευτικῶς εἷς Ἀρχιραβῖνος, διοριζόμενος καί ἀπολυόμενος διά Β. Διατάγματος προτάσει τῆς κοινότητος». Στό ἄρθ. 12 διαλαμβάνεται «Θρησκευτικό Δικαστήριο φέρον τόν τίτλον Μπεθντίν καί διοριζόμενον ὑπό τοῦ Ραββινικοῦ Συμβουλίου ἀποφαίνεται ἐπί...τῶν περιπτώσεων τῆς συστάσεως καί διαλύσεως τοῦ γάμου μεταξύ Ἰσραηλιτῶν, τῶν προσωπικῶν σχέσεων τῶν συζύγων συνεστῶτος τοῦ γάμου, περί διατροφῆς συζύγων καί τέκνων, περί ἀποδόσεως τῆς προικός καί τῶν παραφέρνων συνεπείᾳ διαζυγίου ἐφ’ ὅσον αἱ σχετικαί ἀξιώσεις ἀπορρέουν ἐκ τοῦ ἱεροῦ Ἰουδαϊκοῦ νόμου».

Στόν Α.Ν. 367/7.6.1945 (ΦΕΚ 143Α) στά ἄρθ. 5 καί 6 «συνιστᾶται Κεντρικόν Ἰσραηλιτικόν Συμβούλιον τοῦ ὁποίου τά μέλη διορίζονται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου Θρησκευμάτων καί Παιδείας» καί στόν Ν. 1657/1951 διαλαμβάνεται στό ἄρθ. 3 παρ. 2 «Ὁ γενικός Ἀρχιραββῖνος Ἑλλάδος ... διορίζεται καί ἀπολύεται προτάσει τοῦ ἄνω συνεδρίου διά Β.Δ. προκαλουμένου ὑπό τοῦ Ὑπουργοῦ Θρησκευμάτων καί Ἐθνικῆς Παιδείας».

Ὅπως δέ ὁ ἴδιος ὁ κ. Φριζῆς ἀναφέρει καί τό Ἑβραϊκό Κράτος ἔχει ἀναγνωρίσει, Μητροπολίται ἀλλά καί ἁπλοί χριστιανοί ἔσωσαν Ἕλληνες Ἑβραίους ἀπό τήν ναζιστική θηριωδία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οἱ μακαριστοί Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Δαμασκηνός, Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος καί Μητροπολίτης Δημητριάδος Ἰωακείμ, πού ἐντάχθηκαν στούς «Δικαίους τῶν Ἐθνῶν».

Ἑπομένως ἀγαπητότατε κ. Φριζῆ ἀγαποῦμε τό Ἑβραϊκό ἔθνος, ἐναντιούμεθα ὅμως στήν  ἀλλοίωση τῆς θεϊστικῆς πίστεως τῶν Πατριαρχῶν, Προφητῶν καί Δικαίων τῆς Π. Διαθήκης μέ τό φρικῶδες καί βλάσφημο Ταλμούδ, τήν ἑωσφορική Καμπαλᾶ καί τήν Ραββινική παραφιλολογία πού προευπρεπίζουν τήν ἔλευση τοῦ ἐρχομένου ἀντιθέου καί ἀντιδίκου τῆς ἀληθείας.

+ ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ

 

Διαβάστε περισσότερα

Ο Σεβ. Μητρ.Πειραιώς κ.Σεραφείμ καλεί στο Συλλαλητήριο για την Μακεδονία στις 20 Ιανουαρίου στην πλατεία Συντάγματος

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ὅλοι ὅσοι ἀγαποῦμε αὐτή τήν Πατρίδα παρακολουθοῦμε τήν συντονισμένη προσπάθεια τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, ἔσωθεν καί ἔξωθεν γιά τήν ἐπικύρωση τῆς λεγομένης «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν» ἡ ὁποία προσβάλλει κατάφωρα τήν ἱστορία 3.000 ἐτῶν τῆς Ἑλλάδος, καταργεῖ κάθε ἔννοια δικαίου, παραδίδει ἀμαχητί τό ἱερό ὄνομα τῆς Μακεδονίας τῶν ἐνδόξων ἡρώων καί προγόνων μας, στίς θρασύτατες ἀπαιτήσεις καί προκλήσεις ἑνός κρατικοῦ ὑβριδικοῦ μορφώματος καί μιᾶς ἱστορικῆς ἀπάτης γιά τήν διαρπαγή ἀπό τούς Σλάβους, τῆς περιοχῆς τῶν Σκοπίων, τῶν ἐδαφῶν τῆς ἑλληνικότατης Μακεδονίας ὅπως τό σχεδίασαν ἡ Κομιντέρν καί οἱ ἡγέτες τοῦ δῆθεν «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» Γιόζεφ Στάλιν καί Γιόζεφ Τίτο, πού αἱματοκύλισαν τίς χῶρες τους.

Σήμερα βέβαια, οἱ παγκόσμιοι γεωπολιτικοί καί γεωστρατηγικοί συσχετισμοί ἔχουν ἀλλάξει καί οἱ πρώην ἀντίπαλοι τοῦ διεθνοῦς κομμουνιστικοῦ συστήματος, εὐρωατλαντιστές στηρίζουν τό κρατικό μόρφωμα σέ βάρος τῆς Ἑλλάδος γιά νά τό ἐντάξουν στό ΝΑΤΟ καί νά ἀποτρέψουν τήν διείσδυση στά δυτικά Βαλκάνια τῆς Ρωσσσικῆς Ὀμοσπονδίας.

Ἡ ἀναγνώρισις ἀπό τήν «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν» τοῦ κρατικοῦ μορφώματος τῶν Σκοπίων, ὡς δῆθεν «Βόρειας Μακεδονίας» τήν στιγμή πού τά γεωγραφικά ὅρια τῆς Μακεδονίας, φτάνουν ὡς τό ὄρος Ὄρβηλος καί τό κρατίδιο ἀποτελεῖται οὐσιαστικά ἀπό τά ἐδάφη τῆς Παιονίας καί Δαρδανίας, καθώς καί ἡ ἀποδοχή ἀνύπαρκτης Μακεδονικῆς ἐθνικότητος καί ἰθαγένειας καί τῆς Βουλγαροσερβικῆς διαλέκτου, ὅπως ἡ ἐπιστήμη τῆς γλωσσολογίας ἀποδεικνύει, ὡς δῆθεν Μακεδονικῆς γλώσσας δέν βιάζει μόνο τήν ἱστορική ἀλήθεια ἀλλά καί ἀποτελεῖ δυνάμει τό ἐφαλτήριο γιά τόν ἐπεκτατισμό τῶν παραχαρακτῶν τῆς ἱστορίας, εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος.

Εἶναι συγκλονιστική ἡ ἐπιστολή πάντων τῶν ἐν Μακεδονίᾳ ἀδελφῶν Ἀρχιερέων ἐκ προσώπου τοῦ εὐαγοῦς Κλήρου καί τοῦ φιλοχρίστου λαοῦ, πρός τούς ταγούς τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας μέ τήν ὁποία διατρανώνουν καί προβάλλουν τά δίκαια τῆς Πατρίδος καί τά ζώπυρα τοῦ Γένους, δυστυχῶς ὅμως εἰς ὦτα κλεισμένα ἑρμητικά ἀπό τόν διεθνῆ παράγοντα.

Ἦρθε ἑπομένως ἡ ὥρα καί πάλι νά ποῦμε τό μεγάλο ΟΧΙ  ἀναβαπτιζόμενοι στίς θυσίες τῶν χιλιάδων ἡρώων καί μαρτύρων τῆς Μακεδονικῆς γῆς, μετέχοντες ἀγωνιστικά καί ὁλόθυμα πέρα ἀπό κομματικές ἀγκυλώσεις, ὑπολογισμούς καί τερτίπια, μέ τήν Ἐπιτροπή Ἀγώνα γιά τήν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας μας καί τίς Παμμακεδονικές Ἑνώσεις σήμερα Κυριακή 20 Ἰανουαρίου 2019 καί ὥρα 2 το μεσημέρι στήν Ἀθήνα, στό συλλαλητήριο, στήν πλατεῖα Συντάγματος.

Ἡ Ἀλήθεια πού εἶναι πρόσωπο δηλ. ὁ Χριστός, ἡ ἱστορία μας, ἡ πατρίδα μας, οἱ μάρτυρές μας ἀπαιτοῦν ἀπό ἐμᾶς νά βροντοφωνάξουμε:

ΟΧΙ στήν παραχώρηση τοῦ ὀνόματος ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΟΧΙ σέ μία κίβδηλη Συμφωνία πού ὑπονομεύει τήν ἐθνική μας ἀσφάλεια καί θεμελιώνει τίς ἀνιστόρητες ἐπεκτατικές διεκδικήσεις τῶν Σκοπιανῶν.

ΟΧΙ στίς ἐντολές τῶν Εὐρωατλαντιστῶν οἱ ὁποῖοι γιά τά δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα, περιφρονοῦν τήν ἐπιστημονική ἀλήθεια, τήν ἱστορία, τούς ἀγῶνες καί τήν παράδοσή μας.

ΟΧΙ στήν βεβήλωση τῆς μνήμης τῶν γενναίων παιδιῶν ὅλης τῆς Ἑλλάδας πού ἔχυσαν τό αἷμα τους ὅπως ὁ Παῦλος Μελᾶς, πού σφαγιάστηκαν ὅπως ἡ ἡρωϊκή δασκάλα Ἀγγελική Φιλιππίδου, πού ἀπαγχονίστηκαν ὅπως ὁ Τέλος Ἄγρας γιά μιά Μακεδονία ἑλληνική, ἐλεύθερη καί εἰρηνική.

Ὅλοι λοιπόν σήμερα στίς 2 τό μεσημέρι στήν πλατεῖα Συντάγματος.

Νά μήν λείψει κανείς !

 

Μέ θερμές εὐχές καί εὐλογίες

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Ποιμαντορική Εγκύκλιος για το Νέο Έτος 2 0 1 9 Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ.Σεραφείμ

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ ἀπέστειλε τήν ἀκόλουθη Ποιμαντορική Ἐγκύκλιο πρός τόν εὐσεβῆ Κλῆρο καί τόν φιλόχριστο λαό τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, διά τήν Πρωτοχρονιά 2019 μέ θέμα: «Ἀρνούμεθα τίς ἰδεοληψίες τοῦ συντηρητισμοῦ καί τοῦ προοδευτισμοῦ διότι εἴμεθα ἀναγεννημένοι ἐν Χριστῷ».

 

* * * * * ** * * * * ** * * * * ** * * * * ** * * * * ** * * * * ** * * * * ** * * * * ** * * * * ** * * 

 

Ἀγαπητοι Χριστιανοί,

Το Νέον Ἔτος ἦλθεν !

Τέκνα μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Τοῦτες τίς μέρες τίς φωτεινές, γίνεται κατανοητό ἀπ’ ὅλους, πόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νά ἑορτάσει. Δέν μιλοῦμε γιά τήν γιορτή ὡς ξόδεμα τῆς ψυχῆς καί τοῦ χρόνου. Ἀναφερόμαστε σέ ἐκείνη τήν ἀκόρεστη δίψα γιά χαρά καί γιά νόημα. Ἐκείνη τή δίψα πού εἶναι ἱκανή νά σέ ὁδηγήσει στό νά ἀλλάξεις, ἔστω γιά λίγο, τίς προτεραιότητές σου. Νά ἀναζητήσεις τήν ἀληθινή ἐπικοινωνία, ὄχι αὐτή τῶν ἀνταλλαγμάτων καί τοῦ κέρδους, ὄχι ἐκείνη τῆς ἐκμετάλλευσης καί τῆς ἀνασφάλειας, ἀλλά τήν κοινωνία τῶν προσώπων,ἡ ὁποία δίδει πληρότητα στήν καρδιά, ἡ ὁποία δωρίζει εἰρήνη στήν ὕπαρξη.

Μέσα σ’ αὐτό τό πνεῦμα ἐρχόμαστε νά ἑορτάσουμε τήν μετάβαση ἀπό τόν ἕνα χρόνο στόν ἄλλον. Τό πέρασμα ἀπό τό παρελθόν στό μέλλον. Τούτη ἡ ἀλληλουχία, ὅσο αὐτονόητη κι ἄν μοιάζει, δέν εἶναι καθόλου εὔκολη. Γι’ αὐτό ἐξάλλου συχνά δημιουργεῖ σύγχυση καί διάσταση μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Κάποιοι ἀπό ἐμᾶς θά κινηθοῦμε μέ νοσταλγία πρός τό παρελθόν, θά ἀνακαλέσουμε στήν μνήμη μας τά σπουδαία πού βιώσαμε οἱ ἴδιοι ἤ οἱ πρόγονοί μας καί θά σταθοῦμε μέ ἐπιφυλακτικότητα πρός τό ἀβέβαιο μέλλον πού ἔρχεται. Ἄλλοι θά μετρήσουμε τίς πληγές πού ἀποκτήσαμε κατά τό χρόνο πού πέρασε καί θά βιαστοῦμε νά βηματήσουμε πρός τό ἐλπιδοφόρο μέλλον, μέ τήν βεβαιότητα πώς κάτι καλύτερο ἐπιφυλάσσει γιά μᾶς.

Ἡ ρήξη μεταξύ παρελθόντος καί μέλλοντος τελικά λαμβάνει ἰδεολογικό χαρακτήρα. Ἡ ἄποψη πού συχνά ἐκφράζεται μέ τή ρήση: «κάθε πέρσι καί καλύτερα», ἔρχεται νά συγκρουστεῖ μέ τήν ἀντίληψη ὅτι «κάθε τί νέο ἀποτελεῖ μία βελτιωμένη ἔκδοση τοῦ παλαιοῦ». Σέ τοῦτες τίς ἁπλοϊκές προσεγγίσεις τοῦ χρόνου κρύβονται οἱ ρίζες τοῦ συντηρητισμοῦ καί τοῦ προοδευτισμοῦ.

Τό πνεῦμα τοῦ συντηρητισμοῦ θέλει νά δικαιώσει καί νά ὡραιοποιήσει κάθε τί πού ἔλαβε χώρα στό παρελθόν. Πρόσωπα, ἰδέες, ἐπιλογές, ἱστορίες τῶν περασμένων καιρῶν προβάλλονται μέ ἀποκλειστικό σκοπό νά καταδειχθεῖ τό πόσο ὑπερέχουν ἀπό τά ἀντίστοιχα τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος. Ἡ μνήμη δέν ἔρχεται νά μπολιάσει τά ἐπερχόμενα, ἀλλά καλλιεργεῖ μυστικά τήν ἀπογοήτευση καί τήν παραίτηση ἀπό τή ζωή· συχνά φτάνει στά ὅρια τῆς μισαλλοδοξίας καί τῆς βίας.

Ἀπό τήν ἄλλη, τό ἰδεολόγημα τοῦ προοδευτισμοῦ, στρέφεται κι ἐκεῖνο στό παρελθόν, μέ τή διάθεση ὅμως, νά τό κατηγορήσει καί νά τό καταγγείλει. Γιά τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουμε σήμερα καί γιά ἐκεῖνα πού θά φέρει τό μέλλον δέν εὐθυνόμαστε ἐμεῖς, ὑποστηρίζει, ἀλλά ἐκεῖνοι πού ἔζησαν πρίν ἀπό ἐμᾶς. Ἐξαγγέλλει πώς οἱ νέοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού θά φέρουν τίς λύσεις καί θά κάνουν τόν κόσμο διαφορετικό, ἄρα αὐτονόητα καί καλύτερο. Τό αἰσιόδοξο φρόνημα τῶν προοδευτικῶν, αὐτοϋπονομεύεται ἐν τέλει ἀπό μία οὐτοπική θεώρηση τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία ἀξιώνει νά καταστρέψει ὅ,τι πρότερο, ὡς προϋπόθεση τῆς δημιουργίας ἑνός καλύτερου κόσμου. Ἔτσι καταξιώνεται καί δικαιολογεῖται ἡ ἐχθρότητα καί ἡ τρομοκρατία.

Οἱ προσεγγίσεις αὐτές γύρω ἀπό τό χρόνο καί ἀπό τήν ἑρμηνεία του, τελικά μοιάζουν νά διχάζουν τήν κοινωνία. Μέ θλίψη διαπιστώνουμε πώς στόν τόπο μας, σ’ αὐτόν τόν τόπο πού πάντα οἱ ἄνθρωποί του ἀγαποῦσαν τό στοχασμό, τή φιλοσοφία καί τό διάλογο, τά ἰδεολογήματα τοῦ συντηρητισμοῦ καί τοῦ προοδευτισμοῦ, ὁδηγοῦν ὅλο καί περισσότερο τούς Ἕλληνες στήν ἀντίθεση, τή ρήξη, τή διχόνοια.

Μέσα σ’ αὐτό τόν ἀσφυκτικό κλοιό, ἡ Ἐκκλησία ἔρχεται νά προτείνει μία πραγματικά διαφορετική στάση ἔναντί της ζωῆς καί τοῦ χρόνου. Πυρήνας τούτης τῆς θεώρησης εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἑορτῆς. Γιά τό χριστιανό ἡ γιορτή πρωτίστως ἀποτελεῖ τήν εὐκαιρία νά ὁδηγήσει τά βήματά του στό Ναό. Ἐκεῖ στό λατρευτικό χρόνο θά ἔρθει σέ ἐπαφή μέ μία ἄλλη προσέγγιση τοῦ παρελθόντος καί τοῦ μέλλοντος. Ἡ θεώρηση αὐτή συνοψίζεται σέ μία φράση πού ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς ἀπό τόν ἱερέα μέσα στίς ἀκολουθίες: «νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Κάθε αἰώνας, κάθε στιγμή, εἴτε ἀνήκει σέ ἐκεῖνα πού πέρασαν, εἴτε σέ ἐκεῖνα πού θά’ρθοῦν, γίνεται ἕνα ἑόρτιο παρόν, πού ἐπεκτείνεται στήν αἰωνιότητα.

Αὐτό τό βίωμα μπορεῖ κανείς νά τό συναισθανθεῖ πληρέστερα μέσα στή θεία Λειτουργία. Ὁ πιστός ὅταν λειτουργεῖται ζεῖ στόν παρόντα χρόνο, ὅλα ἐκεῖνα πού ἔχουν ἐκπληρωθεῖ, ἀλλά κι ὅλα ἐκεῖνα πού πρόκειται νά τελειωθοῦν.

Βιώνει δηλαδή τό μυστήριο τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Βλέπει τόν Χριστό νά πορεύεται μέσα στήν ἱστορία, ἀκούει τό κήρυγμά Του, θεραπεύεται ἀπό τήν ἰαματική Του δύναμη. Δέχεται τή θυσία τοῦ Σταυροῦ καί κοινωνεῖ τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματός Του, μετέχοντας στήν Ἀνάστασή Του καί στή θεία Ἀνάληψή Του.

Τήν ἴδια στιγμή, γεύεται τά ἔσχατα, εἰσέρχεται στόν παράδεισο. Μυστηριακά ἁγιάζεται, ὀντολογικά σώζεται. Συνεορτάζει μέ τούς Ἁγίους καί κοινωνεῖ μέ τούς κεκοιμημένους, γιατί τό κακό καταργεῖται κι ὁ θάνατος καταπατεῖται. Μετέχει τοῦ ἀκτίστου φωτός, τῆς δόξης τοῦ ἐσφαγμένου ἀρνίου, τῆς κοινωνίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ὁ χρόνος μέσα στίς Ἐκκλησιές, τήν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας ἀνακτᾶ τή χαμένη του ἑνότητα. Τό παρελθόν καί τό μέλλον δὲν βρίσκονται πλέον σέ διάσταση, γιατί ἀλληλοπεριχωροῦνται. Τά πάντα γίνονται «καιρός», χρόνος δηλαδή κατάλληλος· μία εὐκαιρία γιά σχέση μέ τό Θεό, γιά ἐπικοινωνία μέ τόν συνάνθρωπο, γιά συνάντηση μέ τόν ἀληθινό μας ἑαυτό.

Σ’ αὐτή τή διάσταση ὁ χρόνος δέν προσμετρᾶται μέ τίς ἐνδείξεις τῶν ρολογιῶν καί τίς κινήσεις τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἀλλά ἀπό τούς χτύπους τῶν καρδιῶν πού πάλλονται ἀπό ἀγάπη ἀληθινή, καί ἀπό τά κινήματα τῶν ψυχῶν πού ἕλκονται ἀπό τόν ἔρωτα τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ.

Μέσα σέ αὐτό τό πλαίσιο ὁ πιστός ἔχει μία τελείως διαφορετική κατανόηση τῆς συντήρησης καί τῆς προόδου, ἀπό αὐτή πού κυριαρχεῖ στήν κοσμική ἀντίληψη.

Θέλει νά συντηρήσει ὅ,τι σημαντικό ὑπῆρξε. Σκύβει μέ ταπείνωση καί σεβασμό στό παρελθόν, ἀναζητώντας τά ἴχνη τῶν ἀνθρώπων πού πέρασαν πρίν ἀπό αὐτόν. Κάθε λόγο, κάθε σκέψη, κάθε βίωμα τῶν προπατόρων πού σχετίζεται μέ τήν ἀλήθεια τά θεωρεῖ ζωντανά, ἐνῶ τά ἄλλα τά ἀφήνει στήν σήψη τους. Μά καί οἱ ἴδιοι οἱ πατέρες του, οἱ κεκοιμημένοι, ὡς ζωντανοί λογίζονται στή δική του πίστη.Ὅλα τοῦτα εἶναι ἡ Παράδοσή του, μέ τήν ὁποία θά ζήσει, θά παλέψει μαζί της, θά τήν αὐξήσει μέ τά δικά του ἔργα, γιά νά τήν παραδώσει μέ τή σειρά του, ὅταν κι ἐκεῖνος φύγει ἀπό τόν κόσμο αὐτό, σέ μία ἄλλη γενιά. Κι ἔτσι θά παραμείνει καί ἐκεῖνος ζωντανός, ἀναμένοντας τήν κοινή ἀνάσταση ὅλων.

Θέλει ὅμως συνάμα ὁ πιστός νά προοδεύσει. Προσμένει τό μέλλον μέ τήν ἐλπίδα πώς θά ἐκπληρώσει τό σκοπό τῆς δημιουργίας του ὡς ἀνθρώπου, πού εἶναι τό νά κινηθεῖ ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα» στό «καθ’ ὁμοίωσιν» τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό ζεῖ μέ νόημα. Θέλει νά κερδηθεῖ κάθε λεπτό. Δημιουργεῖ καί τεχνολογεῖ πρός δόξα Θεοῦ. Παλεύει γιά τή δικαιοσύνη καί τήν τιμή στήν κοινωνία. Ἐνδιαφέρεται γιά τούς συνανθρώπους του πού δοκιμάζονται, ἀπό τή φτώχεια, τήν ἀσθένεια, τήν μοναξιά, τήν ξενιτεία. Βλέπει τό μέλλον ὡς τόν «τόπο» συνάντησής του μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι Ἐκεῖνο τό πρόσωπο, πού θά καταργήσει ὁριστικά τήν ἀδικία, πού θά ἀφανίσει τήν κακότητα, πού θά στερεώσει τόν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος τό ἐπιθυμεῖ, στό ἀγαθό καί στό δίκαιο, στό φῶς καί στό κάλλος.

Ὁ πιστός τελικά καταφάσκει καί στή συντήρηση καί στήν πρόοδο, χωρίς νά γίνεται ὀπαδός μήτε τῆς μιᾶς, μήτε τῆς ἄλλης. Τιμᾶ τό παρελθόν μέ τά δικά του ἔργα στό μέλλον. Δομεῖ τό μέλλον χρησιμοποιώντας ὡς πρώτη ὕλη τά κατορθώματα τοῦ παρελθόντος.

Τούτη ἡ ἰσορροπία εἶναι πού δέν ἐπιτρέπει στόν ἑαυτό του νά παραδοθεῖ σέ κανενός εἴδους ἰδεολογική βία. Δέν ψάχνει ἐχθρούς γιά νά μισήσει. Δέν τοῦ φταῖνε οἱ ἄλλοι, οἱ παλιοί ἤ οἱ νέοι, γιά τόν πόνο καί γιά τήν δυστυχία πού πλημμυρίζουν τόν κόσμο. Στόν ἑαυτό του στρέφεται καί τή δική του εὐθύνη ἀναλογίζεται. Πρός τήν κακότητα κηρύσσει πόλεμο, καί ὁ τόπος τῆς μάχης αὐτῆς, εἶναι ἡ δική του ψυχή. Βία ἀσκεῖ μονάχα στόν ἑαυτό του, γιά νά μήν ἐπιτρέψει στά πάθη καί στίς κακίες νά αἰχμαλωτίσουν τήν ὕπαρξή του. Πέφτει καί σηκώνεται γιά νά τόν κερδίσει ὁ Θεός, καί γιά νά γίνει ὁ κόσμος ἔτσι λίγο καλύτερος. Οἱ ἄλλοι εἶναι ἀδέλφια, συνοδοιπόροι καί σύντροφοι, μέσα στίς ταλαιπωρίες τους καί στίς ἀστοχίες τους. Πρόσωπα γιά νά συγχωρέσει καί γιά νά ἀγαπήσει, κι ὄχι ἐχθροί πού τούς πρέπει τό μῖσος κι ὁ ἀφανισμός.

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Σήμερα ἑορτάζουμε εὐφρόσυνα καί πανηγυρικά τόν ἐρχομό τοῦ νέου ἔτους 2019, γιατί ὡς χριστιανοί ἔτσι κατανοοῦμε τό χρόνο καί τήν διαδοχή τῶν ἐτῶν καί τῶν αἰώνων. Ἔχουν γιά μᾶς ἀξία ὅλα ὅσα ζήσαμε κατά τόν χρόνο πού πέρασε κι ἐλπίζουμε πώς σωτήρια καί ὠφέλιμα θά ἀποβοῦν καί ἐκεῖνα πού ὁ νέος χρόνος θά μᾶς φέρει.

Εὐχόμαστε τό πνεῦμα τῆς ἑνότητας καί τῆς καταλλαγῆς πού κομίζει ἡ Ἐκκλησία νά ἐμπνέει κάθε πρόσωπο στό τόπο μας καί στόν κόσμο ὅλο, ὥστε τό σωτήριο ἔτος 2019 νά εἶναι γιά ὅλους δημιουργικό καί καρποφόρο.

  Καλό καί εὐλογημένο νέον ἔτος!

     Μετὰ πατρικῶν εὐχῶν!

  Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ  ΣΑΣ

    + ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Διαβάστε περισσότερα

Στον ιστοτόπο αυτό...

 ... μπορείτε να ενημερώνεστε για θέματα τύπου σχετικά με την Ποιμαντική, Ιεραποστολική, Φιλανθρωπική, Νεανική και λοιπή δραστηριότητα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Ο Διευθυντής  Ιδιαιτέρου Γραφείου Σεβασμιωτάτου, Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων

Δημήτριος Αλφιέρης  

Επικοινωνία

 Διεύθυνση

  • Ακτή Θεμιστοκλέους 190

  • ΤΚ 185-39

  • Πειραιάς

Τηλεφωνικό κέντρο

  • 2104514833

Email Επικοινωνίας

  • Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.